Substantivación de adxectivos:

É moi frecuente en Fedro atoparnos con adxectivos substantivados. Velaquí algúns exemplos:
(...) ignavis etiam locus est in casu gravi: "na súa desgraza é motivo de burla para os covardes" (Fedrus, I, 21)

Qui fert malis auxilium post tempus dolet. Quen axuda aos malvados co tempo arrepíntese. (Fedrus, IV, 20)

(...) Respondit: "nequis discat prodesse improbis": respondeu: " para que ningúen aprenda a favorecer aos malos". (Fedrus, IV, 20)

Expresións verbais nos diálogos.

Nas fábulas sempre nos atopamos con diálogos. Ás veces os verbos van sobreentendidos (dixo, repóndeulle, etc), pero outras van expresos no texto. Estas son algunhas das formas máis habituais.

[...] ille inquit [...] (Fedrus, I, 1) [...] aquel dixo [...]

[...] Illa contra contumax:
"quid me", inquit, "stulta, dente captas laedere [...]" (Fedrus, IV, 8)
E esta, contumaz, respondeulle: "por que, necia, tratas de botarme o dente a min (...)

Hoc illis dictum est [...] (Fedrus I, 7) Istoi foi dito para aqueles [...]

Hoc scriptum es tibi [...] (Fedrus IV, 24) Isto foi escrito para ti [...]

(...) At ille (...) (...) e este respondeu (...) ( Fedrus, I, 25)

(...) traditum est . (Fedrus I, 25). (...) cóntase que.

(...) sibi dicit putet. (Fedrus V, 9) (...) pense que isto é dito para él.